bagelsbeans

Vaarwel, Vier Musketiers

Door Maartje

“Zo, nu zit ik met twee masters aan tafel!” Ik was gaan Bagels & Beansen met mijn studiegenoten, oud-studiegenoten eigenlijk al een tijdje. In het eerste jaar Taalwetenschap ontmoetten we elkaar en het was met hén dat ik de lunchzaak had ontdekt, ergens tussen wat colleges door. Ook toen we onze bachelor hadden gehaald (allemaal tegelijk) zochten we de Bagels & Beans op om het te vieren. Eentje nam altijd een bagel oude kaas en een ander nam altijd gekke sapjes.

Na de bachelor gingen we verschillende kanten uit, maar we bleven ongeveer bij elkaar, want geen van ons verliet Universiteit Leiden. Twee jaar later is het nu. Drie van de Vier musketiers zijn nu Master of Arts. De naam hadden we bedacht als grap, als reactie op de naam die we bedachten voor de giebelende meiden uit ons jaar, de Drie biggetjes. Het contact tussen de vierde musketier en mij is helaas wat verwaterd. Ook zij heeft haar master dit jaar gehaald, maar ze was nu niet aanwezig. Genietend van coco juice en oude kaas, haalden de drie aan tafel herinneringen op.

Oude kaas: “Ah, wat is de tijd snel gegaan. Het lijkt zo kort geleden dat we ons eerste college hadden!”
Ik: “Ja, syntaxis, in het academiegebouw.”
Coco Juice: “Lisa Cheng vroeg of we Chomsky kenden. Zo niet, dan moesten we het thuis gelijk opzoeken. Hahaha!”

We spraken over studiegenoten bij wie we in de pauze zaten. Oude kaas: “Hij sprak altijd zo zacht. Ik verstond hem nooit!”. Over vakken die we stom vonden. Coco Juice: “Ik vond Klank en Klankstructuur zo stom dat ik het afkortte met KaK!” Over beslissingen die we maakten. Coco Juice: “Ik ben zo blij dat ik met jou bevriend ben geraakt! Toen ik met taalwetenschap wilde stoppen, heb jij me overgehaald door te gaan.”

Dit was een deel van ons leven. Als we het later over studeren zouden hebben, dan zouden we deze herinneringen opdoen. En we kunnen het wel vertellen aan anderen, hoe mooi, hoe stom, hoe leuk, hoe moeilijk, hoe grappig, hoe irritant dingen waren, maar niemand had hetzelfde meegemaakt als de musketiers. We deelden onze herinneringen. Het Bagels & Beans-etentje was een moment van afsluiten en terugblikken.

Althans, zo was het voor de mastermusketiers. Ik voelde hoe zij zich moesten voelen, maar voor mij lag het anders. Ik wilde mijn tweede studie Nederlands nog een jaartje voortzetten en zou dus blijven. Voor mij geen vaarwel aan de uni, de colleges en het studeren. Dat zal ik nog even niet hoeven missen. Zelfs mijn tafelgenoten zou ik nog blijven zien. Maar toch moest ik afscheid nemen. Een vaarwel aan de Vier Musketiers.